Toen ik 16 was rookte ik voor het eerst wiet. Bij de eerste joint die ik rookte was het meteen raak, ik was verslaafd. In de 4 jaren die volgden ben ik nauwelijks een moment nuchter geweest. Alleen als ik op bezoek ging bij mijn ouders was ik bereid om meer dan een paar uur niet te roken. Wiet gaf mij iets wat ik nooit eerder had gehad: Rust. Dat is vaak het probleem met verslavingen, het gebeurt niet zomaar. Er is vaak iets dat mist in je leven, iets waar je al tijden wanhopig naar op zoek bent. Wanneer je dat eindelijk vindt, is het moeilijk om dat weer op te geven.

De weg terug vinden

Op mijn 20e besloot ik dat ik mijn leven terug wilde. Elke opleiding die ik had gedaan, elke baan die ik had, het kostte me de grootste moeite om aanwezig te zijn en altijd stopte ik omdat het uiteindelijk niet meer lukte. Ik kon het simpelweg niet aan om standvastig bezig te zijn met een doel op een lange termijn. Mijn leven was dan ook in een wazige, angstige wereld die van mij alleen was. Wanneer je zo veel wiet gebruikt raak je je connectie met de realiteit meer en meer kwijt.

De wereld die je kent is zo veel anders dan de wereld waarin de mensen om je heen leven dat je je daaruit terug probeert te trekken en steeds meer in jezelf kruipt. Ik wilde weer terug naar het moment voordat ik verslaafd raakte, toen alles nog mogelijk was en ik alle kansen en mogelijkheden had om iets van mijn leven te maken.

Mensen noemde mij altijd intelligent, gedreven en ambitieus. Maar na 4 jaar non-stop wiet roken was daar nog weinig terug van te vinden. Ik weet nog goed hoe overtuigd ik was dat ik nooit meer plezier zou hebben, en dat mijn leven ontzettend saai zou worden omdat ik nooit meer zou kunnen blowen. Hoeveel blowen me ook had gekost, ik had ook altijd veel plezier gehad in die jaren. “Young and wild and free” zoals het liedje beschrijft.

Mijn ervaring met stoppen

Wiet was mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Laat ik beginnen met een waarschuwing. Stoppen met blowen, op een lange termijn, is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Als je niet werkelijk bereid bent om je leven te veranderen en er voor de volle honderd procent voor te gaan, gaat het je niet lukken om gestopt te blijven. Ik kan het weten, ik heb het twee keer gedaan. Het afkicken was vervelend en het is een aanslag op je lichaam, maar het gaat voorbij en wanneer je klaar bent voel je je verrassend schoon en goed. Je hebt nieuwe energie die je jaren niet gevoeld hebt en dat is erg prettig.

Vooral aan het begin denk je dit is makkelijk! Waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Wanneer je nog de dagen kan aftellen tot kleine mijlpuntjes, één week gestopt, één maand gestopt, twee maanden, de motivatie springt er dan nog van af. Iedereen is trots op je, je doet het goed, je voelt je goed. Je merkt veranderingen. Dit is helaas niet genoeg. Het was in ieder geval niet genoeg voor mij.

Terugval

Zoals ik eerder zei is er vaak een reden dat je in de eerste instantie verslaafd bent geraakt. Wanneer het nieuwe er af is en je niet meer actief bezig bent met je verslaving sluipt deze vaak langzaam terug in je hoofd en leven. Het is dan aan jou om hier tegen te vechten. Je omgeving heeft er vertrouwen in dat je zonder kan, dit heb je al laten zien.

Toch is er nog dat knagende gevoel dat over de maanden die verstrijken steeds sterker wordt. Dan zijn er ook nog de mensen zoals ik, die wiet vervangen door alcohol of andere drugs. Het duurde anderhalf jaar voordat ik mijn breekpunt bereikt had. Het was vlak voor de zomervakantie dat ik besloot om voor het eerst in al die tijd weer een jointje te roken. Ik wil gewoon weten of ik het af en toe kan doen, dat vertelde ik mezelf, een leugen.

In werkelijkheid ging ik kapot van binnen en van buiten aan de druk die ik voelde, de depressie. Ik kon het gewoon niet langer meer aan om zo te leven als ik deed, een leugen. Iedereen was trots op me, ik deed het goed, ik voelde me niet goed. Ik weet nog goed dat ik een week later met een paar vrienden op vakantie ging naar een camping in Nederland. Elke avond was ik degene die wilde blowen, tot mijn vrienden op een avond tegen me zeiden: Vanavond niet.

Ik kon het niet. Het knagende gevoel, mijn verdriet, mijn angst, alles kwam steeds verder omhoog en toen ik ruzie kreeg met mijn vriend diezelfde avond besloot ik dat ik wiet nodig had. Iedereen was boos op me, teleurgesteld. Iedereen probeerde me tegen te houden op één vriendin na. Ze volgde me toen ik boos wegstormde om te gaan blowen als een junkie, zittend op de grond tegen een gebouw aan. “Ik heb het nodig,” schreeuwde ik tegen haar. “Ik weet het,” zei ze tegen me.

Eyeopener

Ik heb me nooit erger zo afhankelijk gevoeld van wiet dan ik deed op die avond, en dat moment was voor mij een eyeopener. Dit kon zo niet langer. Al mijn harde werk, anderhalf jaar lang was binnen een week ongedaan gemaakt door één domme beslissing. Ik zat weer middenin mijn verslaving en ik voelde me slechter dan ooit. Het leven zou beter moeten worden toen ik besloot om te stoppen, dit was voor mij nooit het geval geweest.

Deze gedachte leed me tot de realisatie die mijn leven veranderde. Misschien gebruikte ik niet omdat het leuk was, want dat was het niet. Ik gebruikte niet omdat ik simpelweg een junkie was die niet zonder kon leven. Ik deed het omdat het me hielp. Omdat ik zonder wiet de dingen voelde die ik mijn hele leven al krampachtig had geprobeerd weg te stoppen.

Het achterliggende probleem vinden

Toen ik 12 was begon ik met automutilatie. Op mijn 13e ging ik overmatig veel gamen. Toen ik 16 was begon ik wiet te roken. Op de een of andere manier had ik, al sinds de start van mijn pubertijd een verslaving gehad die me hielp om niet te hoeven voelen. Mijn probleem lag niet in de verslaving, het lag in mezelf. Ik realiseerde me, iets wat ik eigenlijk altijd al wist, dat er iets mis was met mij en dat ik hulp nodig had. Op naar de huisarts, wat mij de beste plek leek om te beginnen.

In tranen deed ik mijn verhaal en tot mijn verbazing nam hij me erg serieus. Ik zei eerder dat ik altijd al wist dat er iets mis met me was. Waarom heb ik hier niets mee gedaan? Omdat niemand me geloofde, of niemand ernst zag in de dingen die mij dwars zaten. Niemand die ik vertelde over mijn moeilijkheden kon mij helpen omdat ik me niet naar de juiste personen wendde. Vrienden en vriendinnen van school, mensen op het internet. Niet een keer heb ik aan mijn ouders duidelijk gemaakt hoe moeilijk ik het soms had.

Waarom? Omdat ik er van overtuigd was dat het er allemaal bij hoorde. Iedereen zei tegen mij dat het doodnormaal was om je zo te voelen, dat zij het zelf ook ervaarde. Soms vraag ik me af wat er gebeurd zou zijn als ik naar hen toe was gegaan. Hoe anders mijn leven nu zou kunnen zijn als ik niet zo koppig was geweest. Als ik niet alles alleen had willen doen. Ik denk dat een van de grootste doelen in je leven is, als kind, om je ouders trots te maken. Ze het idee te geven dat alles goed met je gaat en dat je de hele wereld aan kan. Ik had nooit slechte bedoelingen hiermee.

Praten helpt

Mijn ouders waren zeker geen slechte ouders. Ik wilde gewoon, net als elke andere puber, zelfstandig zijn. Mijn eigen boontjes doppen. Dit is iets dat ik juist aan anderen wil mee geven, als iets niet goed voelt, als je denkt dat er iets niet klopt, praat er dan over met de juiste mensen. Lucht je hart bij een vertrouwde volwassene, iemand die je kan steunen en begeleiden in het zoeken van de juiste hulp. Ik ben drie keer doorverwezen van instantie naar instantie tot ik uiteindelijk terecht kwam bij Dimence voor een dubbele diagnose. Hierbij werken ze aan verschillende aspecten tegelijk.

Professionele hulp

In mijn geval was dat verslavingszorg en het diagnosticeren van mijn problemen, of waar deze vandaan kwamen. Hiervoor moet je echter eerst een aantal weken nuchter zijn. Poging twee begon, twee maanden nadat ik weer begonnen was met wiet roken. Voor de tweede keer ging ik door het afkick proces heen. Alweer was iedereen trots op me, ik deed het goed, ik voelde me echter nog steeds niet goed. De eerste keer had ik me tot alcohol en valium gewend, dit kon ik nu niet doen. Ik moest compleet nuchter zijn en het was, in één woord, verschrikkelijk.

Wanneer je al je emoties, gevoelens en gedachtes jarenlang weg stopt door het gebruiken van wiet verwerk je niks. Dit betekend echter niet dat ze verdwijnen. Pas op het moment dat je werkelijk nuchter bent en weer begint te voelen komen al deze dingen weer naar boven, allemaal tegelijk. Ik heb veel meegemaakt in de 6 jaren sinds ik begon met blowen. Dingen die ik niemand toewens. Al snel zakte ik in een depressie. Ik ging niet meer naar school, met toestemming van mijn coach, die vanaf dag één mijn proces had gevolgd.

Ingestort

Toen het wat beter ging begon ik met mijn stage. Ik werkte hier 40 uur per week, en in het weekend nog tien uur extra tijdens mijn bijbaan. Ik sportte elke dag en wanneer ik rond 9 uur eindelijk thuis was ging ik snel douchen, at ik iets, en ging ik vervolgens ergens naar toe.

De ene keer was het een van de (vele) mannen die op dat moment in mijn leven waren, de andere keer ging ik uit. Want ondanks dat ik niet mocht drinken ging ik dit toch weer doen. Mijn diagnose duurde me te lang en ik wilde mijn leven weer terug, ik had op dit punt al 5 verschillende therapeuten gezien. Ik deed altijd iets, constant. Ik sliep nauwelijks, hier had ik geen tijd voor. Met wat geluk kreeg ik drie of vier uur slaap per nacht. Ik voelde me echter geweldig, alsof ik de hele wereld aan kon. Tot ik plotseling, na 2 maanden, instortte, recht terug in de depressie waar ik me eerder in bevond.

Dit was mijn leven, ik was het gewend. Het was de reden dat ik begonnen was met wiet gebruiken in eerste instantie. Het was te veel, te druk, te leuk of te zwaar en deprimerend. Ik stopte met mijn stage, deze kon ik niet meer aan. Niet lang hierna volgde eindelijk mijn diagnose: Een bipolaire stoornis.

Mijn diagnose

Een bipolaire stoornis, ook wel bekend als manische depressie is een emotie regulatie stoornis. Deze wordt gekenmerkt door periodes van depressie die worden afgewisseld met periodes van manie. Kenmerken van deze manische episodes zijn, onder andere, een extreem uitgelaten stemming, veel energie, weinig slaapbehoefte, prikkelbaar, impulsief en onvoorspelbaar zijn, psychotische verschijnselen en ja, deze is taboe, veel wisselende seksuele contacten.

Het was alsof er een last van mijn schouders viel toen ik hoorde dat er een naam voor was. Iets waar ik al jaren mee worstelde was een bekend probleem, iets dat ik deelde met twee procent van de wereldbevolking. Iets waar ik hulp bij kon krijgen, in de vorm van therapie en medicatie. Ik begon aan mijn tweede reis, het leren leven met een bipolaire stoornis en het vinden van het juiste medicijn voor mij.

Gelukkiger dan ooit

Ondertussen ben ik 24, weer twee jaar verder en dit keer nog steeds nuchter. Ik ben net begonnen aan mijn vijfde jaar van een drie jarige opleiding waar ik bijna klaar mee ben. Een beetje vertraging moet kunnen als je tussendoor bezig bent je leven om te gooien, toch?

Ik ben gelukkiger dan ooit, ondanks dat ik zo nu en dan nog worstel met periodes van depressie. Het zal nooit makkelijk zijn maar ik ben sterker, ouder, wijzer en beter geïnformeerd dan ooit tevoren. Misschien nog wel belangrijker, ik heb een support system waar ik op terug kan vallen wanneer ik het moeilijk heb.

Terugkijkend met de kennis van nu

Als ik denk aan de reden waarom ik dit verhaal schrijf, wat ik had willen weten voordat ik aan dit lange proces begon, denk ik voornamelijk aan twee punten. Ten eerste, de tijd die ik heb verspild door simpelweg koppig genoeg te zijn om te denken dat ik het allemaal wel alleen kon doen. Er is niks mis met hulp nodig hebben, ondanks het stigma dat verbonden zit aan het krijgen van therapie.

Voor mij is er niets sterker en meer dapper dan het vragen om hulp wanneer je inziet dat het alleen niet lukt. Niets heeft me meer goeds gedaan dan de hulp die ik kreeg vanuit alle hoeken toen ik deze het meest nodig had. Mijn ouders, mijn vrienden, mijn coach, mijn broer en zussen, de vriendelijke en behulpzame therapeuten en psychiaters van Dimence. Ik had het allemaal niet kunnen doen zonder hun hulp, en ik ben voor altijd dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan.

Dat brengt me bij het tweede punt, mensen. Hoe belangrijk het eigenlijk is om te praten en om dit te blijven doen. Altijd zelfstandig en alles alleen doen, zelfs toen ik klein was wilde ik dit al. Uiteindelijk heb ik dit toch los moeten laten in dit hele proces en ik ben blij dat ik die keuze heb gemaakt. Wees niet bang om te praten met de mensen om je heen, om hulp te vragen wanneer je het moeilijk hebt.

Hier zijn instanties zoals Dimence, je familie en vrienden voor. Stoppen met gebruiken is moeilijk genoeg, je hoeft het niet altijd goed te doen. De kans op een terugval is altijd aanwezig en mocht het een keer gebeuren, dan is dat geen verlies, het is een leerpunt. Stoppen is een gevecht en hoe je ook went of keert, je staat hierin sterker met de juiste hulp en de juiste mensen aan je zijde. Wat ik heb geleerd is dat het stoppen met gebruiken niet eenvoudig is, jij zelf bent dat niet. De verslaving is een reis waarin je jezelf verliest, het stoppen is er een waarin je jezelf weer moet vinden.

Nieuwe gewoontes aanleren

Je gaat weer plezier maken, uiteindelijk, je doet het alleen op een andere manier. Wiet was mijn hobby, mijn beste vriend, mijn geliefde. Al deze dingen lijken verloren te gaan samen met de beslissing om te stoppen, en dit is ook waar. Het is alsof je een relatie verbreekt. Je moet weer nieuwe gewoontes aanleren. Nieuwe manieren vinden om je tijd in te vullen, mogelijk zelfs nieuwe vrienden vinden omdat jullie plotseling niets meer gemeen hebben. Dit lijkt allemaal verlies maar in werkelijkheid, aan het eind van de reis zal je vinden dat je er alleen maar op gewonnen hebt.

Ik zal niet liegen. Het stoppen met blowen was een zware, enge en vaak moeilijke reis. Ik heb veel vrienden verloren, veel afgezien en waarschijnlijk wel een liter tranen gehuild. Toch heb ik nooit spijt gehad van mijn beslissing. Voor een ieder die aan dezelfde reis begint: Ik wens je veel succes, kracht en een beter leven toe. Zolang je niet opgeeft kom je uiteindelijk op je bestemming terecht.

Andere verhalen horen over mensen die in aanraking zijn gekomen met probleemgebruik? Bekijk hier een overzicht.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Wil jij naasten van verslaafden steunen? Help ons dan nu om onze doelen te behalen!