Je kunt vrijwel met elke verslaving stoppen, behalve met een eetverslaving! Hierbij moet je leren om ‘gecontroleerd’ met eten om te gaan.

Het gezin

Opgroeiend als jongste in een boerengezin met 7 kinderen, waren de regels thuis in de jaren ‘60 / ‘70 heel duidelijk; ouders bepaalden alles, kinderen hadden niets te zeggen. Mijn vader en moeder waren beide al in de 40 toen ik geboren werd. Mijn ouders waren altijd druk op de boerderij en de kinderen moesten volop meewerken.

Als peuter/kleuter trok ik veel op met mijn opa, een strenge, maar wijze man, waar je een fijn gesprek mee kon voeren. Mijn vader deelde haar liefde voor dieren, met name paarden en daarover konden ze samen praten. Met mijn moeder was er een weinig liefdevolle relatie; moeder was altijd druk en het geloof speelde een grote rol. Dat betekende bijvoorbeeld dat je nooit trots op jezelf mocht zijn (ijdelheid) of dat je een compliment van haar kreeg (hoogmoed), nee, eerder het tegenovergestelde; je deed het nooit goed (genoeg) in haar ogen en de andere kinderen deden het altijd beter en die werden als voorbeeld gesteld hoe jij zou moeten zijn.

Behalve in één opzicht. Mijn oudere zus was al vanaf tiener een mollige, stevige meid en in de puberteit had ze inmiddels een behoorlijk overgewicht. Dus op enig moment tijdens het eten of snoepen kreeg ik dan te horen; ‘Pas maar op, je wordt net zo dik als je zus!” & dat was een beeld waar ik enorm schrik voor kreeg.

De puberteit

In de puberteit kampte ik (net als elke andere puber) met enorm veel emoties / gevoelens, maar ik kon daar nergens mee terecht. Een direct gesprek met iemand (broer/zus of vriendinnen) was voor mij niet mogelijk. Over gevoelens praten, dat deed je niet, je zweeg en kropte het op. In die tijd was mijn moeder vaak ziek, maar ook daar praatte we niet over. Toendertijd leefde ik in mijn eigen wereld met honden, paarden en mijn pony’s op de boerderij, ik ging zoveel mogelijk mijn eigen gang. Ik was een echt ‘boeren-buitenkind’ en was het liefst met de dieren samen.

“Ik ging zoveel mogelijk mijn eigen gang..”

Hoewel ik goed kon leren, wilde ik zo snel mogelijk van school af en naar de toneelschool; op toneel stapte ik in een andere wereld en kon ik iemand zijn die ik in het gewone leven niet durfde te zijn. Ook schreef ik gedichten, waarin ik wel mijn gevoelens bloot kon leggen. Maar toen vond mijn moeder op een dag één van haar schriften met gedichten. Ze vroeg mij: “Wat is dat toch voor een raar geschrijf?” en lachte mij uit.  Ik was zó gekwetst, dat ik besloot nooit meer iemand iets van mijn gedichten te laten lezen en de schriftjes nog beter te verstoppen!

Ook de dag dat ik te horen kreeg dat de boerderij verkocht was, en dat ik over 2 maanden zou verhuizen naar een huis in het dorp, had een enorme impact op mij.. Woedend, machteloos en doodongelukkig was ik; hoe konden mijn ouders dat nu doen? Maar er werd aan mij, als jongste, niets uitgelegd. Het was een voldongen feit & zo gebeurde het. Toen ik eenmaal in het huis in het dorp woonden, trok ik me nog meer terug en ging ik zoveel mogelijk mijn eigen gang. Voor de buitenwereld zette ik een masker op; ik was vrolijk en deed wat er van mij verwacht werd, maar van binnen was ik doodongelukkig…

Het begin van de verslaving

Rond de middelbare schooltijd begon ik wat in gewicht toe te nemen en steeds weer waren daar de woorden van mijn moeder, dat ik steeds meer op mijn zus begon te lijken. Ik had enorm veel gevoelens en emoties waar ik geen kant mee op kon; frustratie, minderwaardigheid, woede, verdriet. Ik merkte echter dat eten/snoepen mij een (tijdelijk) fijn gevoel gaf. Maar ook merkte ik dat ik langzamerhand toch dikker begon te worden. Totdat ik een keer stiekem een paar pakken koeken had opgegeten en redelijk misselijk werd… Ineens bedacht ik; als ik alles weer zou overgeven, dat ik ook niet dik zou worden… dus stak ik een vinger in mijn keel en begon over te geven. Dat luchtte op.

“Dat luchtte op..”

Zo begon vanaf mijn 13e-14e langzaam eten mijn ‘vriend’ te worden en gaf het overgeven daarna een soort uitputtende, fijne roes. Even voelde ik me dan verdoofd en in elk geval niet ongelukkig, maar helaas was dat gevoel altijd maar van korte duur, waardoor ik soms op één dag meerdere keren  ging overeten en overgeven. Rond mijn 15e-16e ontdekte ik echter ook dat ik heel goed zonder eten kon; ik volgde dan 10 dagen een een sap kuurtje, waarbij je helemaal niets mocht eten en alleen maar sap mocht drinken. Zo viel ik dan soms 5-6 kilo af in 10 dagen. Dat was ook een machtig gevoel; zo in controle te kunnen zijn… Maar meestal won daarna weer de drang naar eten, zodat ik dan weer in het eten/overgeven-patroon terecht kwam.

Al was er altijd dat stemmetje in mijn achterhoofd

Rond mijn 18e leerde ik mijn huidige man kennen en met hem had ik voor het eerst in jaren een goed gevoel over mijzelf. Al was er altijd dat stemmetje in mijn achterhoofd dat ik wel wat te dik was en misschien niet goed genoeg voor hem was… Maar tijdens die eerste jaren met hem was ik redelijk gelukkig, al merkte ik wel dat ik enorm veel moeite had om over bepaalde gevoelens te praten. En het benoemen van de meest simpele emoties waren voor mij onmogelijk. Daarin botste ik dan wel met hem en hij snapte mij soms niet.

In die tijd werd ik op een hele vervelende manier ontslagen en dat had ook weer een behoorlijke impact. Ik had daarna soms manische periodes, waarin ik alles kon en constant doorging om me maar te bewijzen. Niets was te gek en elke dag was een volgepropt avontuur… Maar daarna kwam de periode dat ik doodmoe was, het liefst in bed bleef, niet geconcentreerd was, huilde om niets en mezelf waardeloos vond. Het negatieve zelfbeeld was er nog steeds. Hoewel ik nu met mijn geliefde samenwoonde, die lief voor mij was en mij waardeerde, was de kritiek van mijn moeder er nog altijd wanneer ze bij mij op bezoek was of als stemmetje in mijn hoofd.

Mijn huwelijk & kinderen

Omdat ik vanaf het begin zo verliefd op hem was, wist ik vrijwel meteen dat hij degene was waarmee ik de rest van mijn leven wilde doorbrengen. Op mijn 20e trouwde ik dan ook met hem en ik had al heel snel kenbaar gemaakt dat ik graag zo snel mogelijk kinderen zou willen. Het overeten /overgeven gebeurde nog steeds wel in die tijd, vooral omdat het maar niet lukte om weer een baan te vinden. Ik voelde me echt waardeloos; wie zat er nou op mij te wachten!

Na 1,5 jaar was ik zwanger van mijn eerste kind en van af dat moment besloot ik goed voor mezlf en mijn kind te zorgen. Hoe ironisch was het echter, dat na de eerste maanden de ochtendmisselijkheid niet over ging en ik tijdens de zwangerschap vrijwel elke morgen moest spugen, als ik opstond…

Ik kon bij niemand terecht om hierover te praten

Mijn kindje werd te vroeg geboren en dat veroorzaakte ook een enorme stress; dit was nog bij niemand in mijn familie voorgekomen en ik kon bij niemand terecht om hierover te praten. Hij was ook wel bezorgd, maar toch anders dan ik, als nieuwbakken moeder. Aan mijn eigen moeder had ik ook niets, als ze al advies vroeg, dan zei mijn moeder alleen maar; “Als het je niet lukt, breng ze maar bij mij; ik heb er al 7 opgevoed!”. Bam, weer die dreun; ‘Jij kunt ook niets, stomme trut’…

“Jij kunt ook niets…”

Gelukkig mocht mijn kindje na een paar weken naar huis en konden we eindelijk een ‘gezin’ zijn! Ik voelde me geweldig als moeder en borstvoeding geven en het verzorgen van mijn kind vond ik heerlijk. Alleen de ‘gebroken’ nachten en het constant moe zijn, waren wel zwaar. En na 10 weken, moest ik weer voor 16 uur aan het werk… Gelukkig kon ik samen met mijn man de zorg regelen; door zijn onregelmatige werk, kon ik overdag werken. Hij nam dan de zorg op zich.

Verbergen van mijn eetverslaving

Toch waren er na een tijd weer die ‘onrustgevoelens’ bij mij en begon ik weer met overeten / overgeven. Ik was heel goed in het verbergen daarvan, zodat hij niets in de gaten had. Alleen mijn emotionele buien gaven soms ruzies. Ik kon echter nooit benoemen wat mij dwarszat, waardoor ik hem dan vaak de schuld gaf van iets onbenulligs. Dit ging zo door tot ik 24 was, toen liep ik helemaal vast; ik twijfelde aan mijzelf. Ik vond mijzelf een slechte moeder, was onzeker over mijn relatie en ik was behoorlijk depressief… Zelfmoord gedachtes kwamen steeds vaker op, maar ik voelde toch wel altijd de verantwoordelijkheid naar mijn man en kind. Maar ik was heel bang dat de depressies de overhand zouden krijgen…

De hulp van een psychologe

Toen kwam de avond waarop ik alles opbiechtte aan hem. Hij was met stomheid geslagen, had nooit iets gemerkt, maar vond wel dat ik hulp moest zoeken. Via de huisarts werd ik doorverwezen naar een psychologe en zo ging ik, super nerveus, op pad voor een 1e gesprek. De psychologe stelde mij enorm op mijn gemak en raakte precies de juiste snaar; ik werd begrepen en niet raar gevonden! Die gesprekken waren een verademing; ik mocht mijzelf zijn, ze hoefde niet bang te zijn om worden uitgelachen, ik deed er toe & ik ben een mooi mens.

Langzaam leerde ik te praten over gevoelens en kwam ik er achter dat de ‘gelukkige jeugd met de dieren’ eigenlijk een hele eenzame en trieste jeugd, zonder vriendjes geweest is. Ik leerde om met de ‘onrust’ om te gaan, door bijvoorbeeld dan iets anders te gaan doen, zoals wandelen. Maar ook leerde ik mijzelf te ‘belonen’ als ik iets goed gedaan had en daar dan ook van te genieten. Ruim 2 jaar duurden de wekelijkse gesprekken en met dankbaarheid kijkt ik daarop terug. Ik zette daarna ook de stap om deze ervaring te delen met een aantal vrienden en familieleden. Niet met mijn ouders, die zouden het immers toch niet snappen.

Het schrijven pakte ik weer op en ik publiceerde zelfs een boekje met mijn eigen, zeer persoonlijke gedichten! Dit was een enorme overwinning voor mij en vooral toen ik merkte dat mensen de gedichten mooi en herkenbaar vonden, was dat een enorme opluchting; ik was niet raar! Daarnaast had inmiddels ook geleerd hoe sterk ik eigenlijk was; ik had veel tegenslagen en moeilijkheden, verdriet en verlies gehad in de loop der jaren, maar door er over te praten en open te zijn, was ik zoveel sterker geworden!

De jaren daarna

De eetverslaving is in de loop der jaren een heel stuk verminderd, maar ik kom er nooit helemaal van af. Vooral wanneer ik in gezelschap, samen met anderen ‘moet’ eten, is de rem er soms af bij mij en kom ik misselijk thuis, om vervolgens over te geven. Met familie en vrienden er bij is eten geen probleem, maar zodra er vreemden bij zijn, voel ik een soort ‘drang’ om vooral te blijven eten, zoveel als anderen ook doen, om maar niet ‘raar’ gevonden te worden.

Stoppen met eten kant niet

Het moeilijke aan een eetverslaving; je kunt vrijwel met elke verslaving stoppen, behalve met een eetverslaving! Hierbij moet je leren om ‘gecontroleerd’ met eten om te gaan en dat is in het bijzijn van anderen, voor mij nog steeds het moeilijkste wat er is! Vooral als ik kritiek heb gehad, of een slechte prestatie heb geleverd; wanneer ik hier niet over praat, dan wakkert die ‘onrust’ mijn negatieve zelfbeeld weer aan. Dan kan ik tijdelijk vervallen in mijn oude gedrag.

Praten helpt!

Al heeft het enorm geholpen dat ik geleerd heb om toch te praten of het van me af te schrijven (en ook anderen te helpen) zodat mijn zelfbeeld toch een stuk positiever is geworden na al die jaren!  Ik hoop dat dit verhaal anderen kan helpen om ook de stap te zetten naar een hulpverlener, zodat de verslaving, met de opgekropte gevoelens en negatieve emoties die iemand heeft, weer omgezet kunnen worden naar een positief zelfbeeld en een goede/gezonde manier van leven en gevoelens uiten!

Wil jij ook je verhaal delen?

Kijk dan hier, of neem contact op via Facebook.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Wil jij naasten van verslaafden steunen? Help ons dan nu om onze doelen te behalen!