Het verliezen van een dierbare is iets wat altijd veel pijn en verdriet met zich mee brengt. Doorgaans nemen we afscheid van mensen op leeftijd. Maar als je afscheid moet nemen van een jong iemand heeft dit nog meer impact. Bij Nanneke was dit helaas het geval, 29 jaar jong verloor zij het leven. Een nichtje, zus, dochter en kleindochter die nog een heel leven voor zich had. Nanneke’s oma heeft het verhaal waarmee zij afscheid nam van haar kleindochter met ons gedeeld:

Dag lieve Nanneke

Dag lieve Nanneke.
Wat onwezenlijk dat ik vandaag afscheid moet nemen van jou.
Immers, de levensloop van de mens leert ons toch dat kinderen en kleinkinderen hun ouders en grootouders horen te overleven.
Maar het kan anders lopen in het leven. Oneerlijk toch?

Een te diepe put

Lieve Nan, ik weet dat jij deze fatale afloop niet hebt gewild. Helaas heeft jouw lichaam het laten afweten. Ondanks toch weer iedere keer dat je de moed verzamelde om ”uit de put” te komen. We hebben daar vaak samen over gesproken, de put was heel diep, omhoog krabbelen ging met veel pijn en moeite en halverwege toch steeds weer de terugval.

Ik heb twee Nanneke’s gekend: één deel van jou was slim, leergierig, lief en een mooie meid. Je andere deel, nam bezit van je op onwillekeurige momenten waaraan je geen weerstand kon bieden en je een heel andere Nanneke was. Dat dit een aanslag op je gezondheid was, was duidelijk. Ondanks het vallen en opstaan-uit de put- en ondanks de vele hulp die je jarenlang van alle kanten is aangeboden is het niet gelukt om jou hiermee te helpen.

Een lichte hoop hadden we toen je anderhalf jaar geleden je coma wonderbaarlijk overleefde en in gesprekken daarna aangaf dat dit wel je ogen had geopend en je je voornam om uit de bekende ”put” te blijven. Het ging daarna korte tijd goed. Maar helaas kreeg jouw andere deel steeds meer de overhand.

Uitgestoken handen

Aangeboden hulp kon of wilde je niet helpen en aanvaarden. Nu is dan toch onverwachts het moment gekomen dat voor jou het lijden voorbij is. We kunnen alleen maar gissen wat je al die jaren hebt doorstaan. Je familie, vrienden, begeleiders en hulpverleners, allemaal zijn we overtuigd dat we voor jou het allerbeste wilden. We hebben je onze handen toegestoken, je onze hulp aangeboden. Maar het heeft helaas niet zo mogen zijn.

Voor jullie als gezin is een nieuwe periode aangebroken. Immers de leegte die jij, Nanneke nalaat, zullen je ouders, broer en zussen moeten zien te verwerken. In liefde met en voor elkaar gaan zij verder. Onze gedachten en steun gaan hiervoor naar hen toe. Evenals andere familie en bekenden die blij zijn de lieve Nanneke te hebben gekend en hulp hebben geboden die jou, Nanneke niet konden bereiken.

Ik ga nu afscheid van je nemen en geef je een ontboezeming van mij aan je mee.

Afscheid

Straks….als het donker wordt
Wie zal mij dan belichten?
Straks….als het koud wordt
Wie zal mij dan verwarmen?
Straks….als ik de weg alleen ben gegaan
Wie zal mij dan omarmen?
En straks, nog heel lang straks
Wie zullen mij verliezen?
En als straks komt
Wie zal ik dan verliezen?
Liefsten, gedenk mij zoals ik was
En heb getracht te zijn
Met al mijn liefde, onvoorwaardelijk
Maar soms….zo’n pijn.
Straks……

Lieve Nan, rust zacht, het is goed zo.

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook en schrijf je in voor onze nieuwsbrief!


1 reactie

Hanneke · november 20, 2019 op 1:40 am

Fantastisch mooi verwoorde gevoelens van pijn verdriet en onmacht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Wil jij naasten van verslaafden steunen? Help ons dan nu om onze doelen te behalen!