just2reveal vader van nanneke

Rob is de vader van Nanneke en is haar helaas verloren door de gevolgen van haar verslaving. Nanneke is kort voor haar overlijden begonnen met deze website (Just2Reveal), om haar verhaal te kunnen delen. Nu zij dit niet meer kan gaat haar vader deze website voortzetten. In dit persoonlijk verhaal vertelt Rob over zijn dochter en zijn ervaringen.

Rob, de vader van Nanneke

Onze lieve dochter Nanneke is op zondag 4 augustus 2019 aan een hartstilstand tussen half zeven en half acht ’s ochtends zittend op een bankje in Bilthoven overleden. Oorzaak: sterk onderkoeld en stevig drankgebruik.

Die avond ervoor waren zij en Dennis door zijn familie uit hun huis gezet en ze brachten de nacht buiten door. Alleen een dun zomerjurkje aan, aangeschoten en de laatste trein naar Amersfoort gemist. Die nacht daalde de temperatuur naar 12 graden…

Dennis, een van de vele jongens die ze kende die ik een keer tijdens zijn en haar detox opname in een van de voorafgaande maanden vluchtig zag, was die nacht bij haar en lette niet goed op. Zijn mobiel was leeg en hij heeft niet tijdig 112 gebeld toen hij door begon te krijgen dat het niet goed met Nanneke ging. Batterij op…. 

Hij had niet de tegenwoordigheid van geest – hij zou niet hebben gebruikt, tsja… – om Nanneke’s mobiel te gebruiken. Reanimatie mocht niet meer baten. Saillant detail: later bleek dat bij Dennis thuis ook nog een vest van Nanneke lag.

Wat ging eraan vooraf?

Waar zal ik beginnen? Als tiener worstelde Nanneke met anorexia boulimia en is daarvoor in Zeist behandeld. Niet succesvol en daarna ontdekte ze de drank. Ze ging op kamers toen ze naar het Grafisch Lyceum in Utrecht ging. In die periode steeg het drankgebruik, school lukte niet meer en relaties liepen keer op keer stuk. 

Van instelling naar instelling: Fornhese, Boddaert en Zon & Schild in Amersfoort, Dimence in Zwolle, Leyenhove en Lievegoed in de Bilt, EMDR bij Psytrec in Weert, Parnassia in Den Haag, De Witte Hull in Zeist, Jellinek Minnesota 12 stappen in Amstelveen, Kwintes in Amersfoort, Victas en later Jellinek detox in de ABC straat en later in het St. Antonius in Leidsche Rijn in Utrecht. Dit is slechts een greep uit het grote aantal instellingen waar Nanneke in de afgelopen jaren verbleef.

En van kamer naar kamer: deze vader heeft zijn dochter zo’n negen keer verhuisd – weer opnieuw ingericht en weer helpen de volgende studie op te starten. Uiteindelijk bij Kwintes (beschermd wonen) in Amersfoort – Vathorst terecht gekomen. IKEA zag ons graag langs komen…

Bij de Witte Hull in Zeist, onderdeel van Lievegoed, is ze een half jaar geweest. Onze Nan beschreef dit als de meest gelukkige periode in haar leven. Structuur, regelmaat en antroposofie hielpen daar bij. En ze had de pech dat ze na dat half jaar weg moest – want de Witte Hull ging dicht: bezuinigingsmaatregel. En daar stond ze weer: zo maar op straat aan haar lot over gelaten…

Op 20 november 2017, kregen mijn vrouw en ik een urgent telefoontje terwijl we bij een crematie waren: Nanneke was met een hartstilstand in het Meander ziekenhuis in Amersfoort opgenomen. Na een reanimatie van ruim een half uur bij Kwintes in Amersfoort (waar ze begeleid samenwoonde en een half jaar illegaal verbleef) en een coma van 10 dagen kwam ze weer bij. Na twee maanden kon ze, volledig hersteld, het Meander ziekenhuis verlaten. Een gele kaart met een rood randje, zou je zeggen…

Toen ze volledig hersteld was en ontslagen uit het ziekenhuis werd: in een ambulance (want dat was het protocol…) en naar de detox afdeling in Utrecht werd gebracht, kwam ze weer tussen de verslaafden. Er was geen woonruimte geregeld, bij Kwintes was geen plek. Dit was voorafgaand aan haar hartstilstand “in the works” maar kon opeens niet meer door gaan. Dat noem je: “de kat op het spek binden”, een horrorscenario. Nanneke werd in die periode door het FACT in Utrecht begeleid. En in de maanden daarna ging het weer mis…

Licht aan het einde van de tunnel?

In 2018 ging Nan over naar het FACT in Amersfoort. Na de zoveelste detox opname afgelopen zomer werd op initiatief van haar behandelende psychologe Annemiek een uitgebreide diagnose gesteld. Ze vertrouwde het decimeter dikke dossier met gestapelde diagnoses niet. Een goede intuitie, want op 2 juli kregen Nanneke, haar moeder en ik en haar casemanager Sophie de uitslag van Annemiek: Nanneke is autistisch. Nooit eerder gediagnosticeerd, ondanks twintig jaar lang onderzoek na onderzoek. Verkeerde diagnoses zoals borderline met daarbij behorende ineffectieve behandeling.

Annemiek vertelde dat pas in de laatste jaren, bij intelligente meisjes, autisme wordt geconstateerd. Want deze meisjes hadden eerder in hun leven zo goed geleerd om hun gedrag (slim gekopieerd van anderen en deels door hun onbegrepen) aan te passen – waardoor het niet werd opgemerkt. Voor mij als vader, vielen een aantal puzzelstukjes op zijn plaats.

Echter, het licht aan de tunnel bleek een op ons af stormende trein te zijn… Annemiek formuleerde het mooi toen ze zei dat Nanneke ons, helaas, eigenlijk als zand tussen de vingers was door geglipt.

Wat had beter gekund?

Je zou zeggen: we geven te weinig geld uit aan zorg. Het bijzondere is dat we in Nederland wereldwijd koploper zijn in het uitgeven van geld aan de zorg. Verslaving hangt vaak samen met de onderliggende problematiek. Dat doorzien en een adequate diagnose blijkt in de praktijk niet makkelijk. En eenmaal een stempel gekregen…

Mij lijkt een standaard set testen op onder meer ASS (Autisme Spectrum) logisch, alsook om deze test na een aantal jaren te herhalen indien geen verbetering optreedt.

Nanneke woonde begeleid bij Kwintes, ik trof haar meerdere malen aan met flessen drank om haar heen. En goot ze dan leeg. Op mijn vraag waarom Kwintes dat niet deed: “mogen we niet, dan zitten we aan de eigendommen van onze klanten…”. Je zou zeggen: bezopen (letterlijk toepasselijk in dit geval): maar misschien helpt het als je je realiseert dat sommige Kwintes klanten voor zaken als dit naar hun (pro deo) advocaat stappen…

Mijn advies

Als vader, ouder en naaste familie heb ik veel gehad aan een sessie bij Jellinek in Amstelveen, speciaal voor partners, familie & vrienden bedoeld. Je hebt de natuurlijke neiging om voor je verslaafde kind of partner alles over te hebben. En jezelf daarin volledig weg te cijferen, achteraf bekeken ook ten koste van druk op de relatie met je partner, onze drie andere kinderen, familie en vrienden.

Leren en durven een grens te trekken, nee te zeggen, indien nodig zelf de politie bellen en aangifte doen om een RM (Rechtelijke Machtiging) te verkrijgen: het zijn allemaal stappen die je zelf al worstelend doet en leert. Advies: luister naar anderen en verwacht niet dat het “zomaar” over gaat. En een verslaafde, als de “trek” weer opspeelt, zal alles doen om aan zijn of haar gerief te komen, maak je op dat vlak geen enkele illusie!

Last but not least, en dat heeft wel met geld c.q. met doelmatigheid te maken: de hang naar rapporteren op microniveau, topzware managementstructuren, minder handen “aan het bed”, gebrek aan transparantie (Welke instellingen zijn eigenlijk succesvol? Hoe ziet dat succes eruit?) en doorgeslagen privacy wetgevingen zijn aspecten welke zeker aandacht en heroverweging behoeven.

Just2Reveal

Nanneke is een half jaar geleden met deze website begonnen. Just2Reveal staat voor: … gewoon om te onthullen … 

Ter nagedachtenis aan haar willen we graag hier mensen die worstelen met hun verslaving, hun naasten en hulpverleners een plek bieden om vragen te stellen, te prikkelen en praktische ervaring met elkaar te delen.

Een gedreven team van HBO-ICT studenten van Hogeschool Windesheim helpt bij de opzet van deze community. Wil je ook een steentje bijdragen? Kijk dan hier.

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook en schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Om privacyredenen zijn meerdere namen in het verhaal aangepast naar fictieve namen.

This post is also available in: Engels


13 reacties

Anoniem · december 18, 2019 op 8:33 am

Wat een hartverscheurend verhaal. Wat moedig dat je dit initiatief hebt genomen om jullie verhaal te delen. Ik herken er het verhaal van mijn vader in. Zijn einde was ook zeer triest. Ik wens jou en je gezin heel veel kracht. Warme groet, Miranda (Windesheim-collega)

Eric Bax · november 14, 2019 op 8:46 am

Ik kende Nanneke uit de tijd dat ze op de stationsstraat woonde.
Ik ben zeer geschrokken van haar overlijden.. de laatste keer dat ik met haar gesproken heb was een dag voor mijn verjaardag… ze zou zoveel drinken dat ze alleen naar huis zou gaan als ze door een ambulance zou worden opgehaald…. dit schreef ze in een berichtje op Hyves… Heb toen haar ouders gewaarschuwd en heb haar niet uitgenodigd.
Ik denk daar vaak aan… was zeker de juiste keuze..

Wat echt enorm frustrerend is, dat er overal maar opbezuinigd wordt maar uiteindelijk is de uitkomst dat de mensen terug bij af zijn en de kosten en gevaren alleen maar oplopen!

Ik ben nu zelf vader sinds januari dit jaar en kan mij niet voorstellen dat je ooit je eigen kind zou kunnen verliezen.

Ik wens de familie veel kracht en sterkte toe! Ik vind dit een prachtige blog!

    Frans Traas · november 29, 2019 op 9:32 pm

    Beste Rob,
    Zit nu een documentaire van Louis Theroux te kijken over Anorexia en moest gelijk weer aan jouw verhaal (en mijn eigen verhaal) te denken.
    Ik heb geluk tot nu toe dankzij uitstekende begeleiders. En na bijna 8! Jaar lijkt er bij mij licht aan het eind van een donkere tunnel te komen.
    Diagnose duurde 1 jaar en het gevecht voor een juiste begeleiding 4 jaar en voor concrete stappen naar juiste zorg (WLZ) lijkt eind 2019 te komen.
    Veel ellende kan voorkomen worden als juiste diagnoses en passende begeleiding en zorg sneller geregeld worden. Desnoods onder dwang.
    Ik heb wel eens gehoord van mijn begeleiders : “Wij mogen geen initiatieven, acties ondernemen. De cliënt, patient moet het aangeven”.
    Alleen: Geen cliënt wil dit natuurlijk toegeven…
    Daar moet veel meer aandacht voor komen.

Ronald Boelhouwer · november 13, 2019 op 8:46 pm

Wat een verhaal om koude rillingen van te krijgen. Weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet schrijven. Kan enkel zeggen dat ik je heel veel sterkte wens en ik aan je denk. Geen vader zou zijn kind moeten begraven/cremeren.

Brenda · november 13, 2019 op 8:19 pm

Zeer mooi geschreven, Rob. En ik moet eerlijk zeggen dat ik hiervan schrik. Het is inmiddels een tijd geleden, maar ik heb op het MBO met Nanneke in de klas gezeten. Heftig om te lezen dat ze er niet meer is. Dit is een mooi initiatief en ik hoop dat u veel mensen hiermee kan bereiken. Mijn respect heeft u!

Judith · november 6, 2019 op 10:13 am

Het maakt het universum niet uit of je constructief of desctructief kiest. De keuze heb je altijd. Elke dag, elk moment. Veel liefs, veel moed, veel healing!

Carina · november 5, 2019 op 10:11 pm

Lieve Rob, wat een heftig verhaal, hartverscheurend,,maar ook ” mooi ” omdat je op deze manier misschien ( hopenlijk) anderen kunt helpen en een verschil kunt maken voor ouders en kinderen die dit óók moeten doorstaan/meemaken. Ik heb onmenselijk veel respect vóór jou ( en je gezin want dit zal je vast niet alleen doen) het delen van jouw/ jullie verhaal en het voortzetten van haar website is iets waar jullie kracht uit kunnen putten en wat mooi is voor haar nagedachtenis! Warme groet Carina

Frans Traas · november 5, 2019 op 9:19 am

Beste Rob van de Star Heel heftig. Ik ken jou omdat jij 10 jaar geleden manager was bij Amis, waar ik toen in dienst kwam.
Ik wil jou heel graag helpen. Omdat mijn achtergrond denk ik wel aanleiding kan geven: meningitis, en en hydrocefalus 3 maanden na geboorte in 1969, eetstoornis al sinds 2000, in 2012 diagnose autisme en niet aangeboren hersenletsel, zware depressie. Eind 2011 na 15 jaar werken in de ICT uitgevallen, iets wat gelukt is met hulp van de nodige drank, veel drank.. In 2015 pleegt mijn vader zelfmoord. Eind 2018 en begin 2019 heb ik 2 hersenbloedingen gehad. Ik ben er nog. Nu aan het vechten voor juiste begeleiding en woonvorm. Kan ik helpen?
Voor meer, zie https://franstraas.wordpress.com/

    Afic · november 5, 2019 op 5:01 pm

    Beste Frans,

    Bedankt voor je reactie en het delen van je aangrijpende verhaal. Vind je het goed als we contact met jou opnemen via e-mail?

    Met vriendelijke groet,

    Team Just2Reveal

Sietze · november 4, 2019 op 8:37 pm

<3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Wil jij naasten van verslaafden steunen? Help ons dan nu om onze doelen te behalen!